Pozycja wymieniona z nazwy
Przykładem jest UN 1203 BENZYNA. Nazwa handlowa nie może zastąpić prawidłowej nazwy przewozowej.
Klasa 3 ADR nie jest listą wszystkich cieczy, które można potocznie nazwać łatwopalnymi. Obejmuje materiały i przedmioty spełniające kryteria transportowe z podrozdziału 2.2.3 ADR, a także kilka szczególnych grup, takich jak ciecze przewożone w temperaturze co najmniej równej ich temperaturze zapłonu oraz ciekłe materiały wybuchowe odczulone. Prawidłowa decyzja wymaga danych o stanie fizycznym, prężności pary, temperaturze zapłonu, początku wrzenia, lepkości, zagrożeniach dodatkowych i rzeczywistym składzie. Dopiero potem można wybrać numer UN, grupę pakowania, opakowanie, oznakowanie i warunki konkretnego przewozu.
Podstawowe kryterium jest bardziej rozbudowane niż popularne zdanie „ciecz o temperaturze zapłonu do 60°C”. Punkt 2.2.3.1.1 trzeba czytać łącznie z definicją materiału ciekłego w 1.2.1, zasadami badań w 2.3.3 oraz regułami klasyfikacji mieszanin w 2.1.3.
Najważniejszy wniosekKlasa 3 obejmuje materiały ciekłe, które w temperaturze 50°C mają prężność pary nie większą niż 300 kPa, nie są całkowicie gazowe w temperaturze 20°C przy ciśnieniu 101,3 kPa oraz mają temperaturę zapłonu nie wyższą niż 60°C.
Temperatura zapłonu jest oznaczana metodą tygla zamkniętego zgodnie z metodami przywołanymi w ADR.
Wynik graniczny nie powinien być traktowany jak wartość marketingowa z karty produktu; ADR 2.3.3.1 przewiduje sposób badania i potwierdzania wyników w pobliżu progów 23°C i 60°C.
Do klasy 3 zalicza się również ciecze oraz stopione materiały stałe o temperaturze zapłonu wyższej niż 60°C, jeżeli są przewożone lub nadawane do przewozu w stanie podgrzanym do temperatury równej lub wyższej od ich temperatury zapłonu.
Dla takiego przypadku ADR wskazuje pozycję UN 3256. Osobną częścią klasy są ciekłe materiały wybuchowe odczulone, czyli określone materiały wybuchowe rozpuszczone lub zawieszone w cieczy tak, aby utworzyć jednorodną mieszaninę o zredukowanych właściwościach wybuchowych.
Nie wolno rozszerzać tej kategorii na dowolną mieszaninę zawierającą śladowy składnik wybuchowy.
Nie klasyfikuj materiału na podstawie jednej wartości. Szczególne przypadki wymagają odrębnej oceny.
ADR zawiera wyjątki, reguły pierwszeństwa zagrożeń i pozycje szczególne. To powód, dla którego samo przepisanie temperatury zapłonu z sekcji 9 lub 14 karty charakterystyki nie kończy klasyfikacji.
Najważniejszy wniosekW praktyce dowód klasyfikacji powinien pokazywać, na jakich danych oparto decyzję: metodę oznaczenia temperatury zapłonu, początek wrzenia, skład i stężenia, właściwości dodatkowe oraz wybraną pozycję w tabeli A.
Jeżeli dane są sprzeczne, nie należy wybierać łagodniejszej wartości bez wyjaśnienia. Potrzebne może być badanie, aktualizacja karty charakterystyki lub pozyskanie informacji od producenta.
Grupa pakowania nie jest wybierana na podstawie nazwy handlowej. Dla podstawowych cieczy zapalnych ADR 2.2.3.1.3 łączy temperaturę zapłonu w tyglu zamkniętym z temperaturą początku wrzenia, a przy zagrożeniach dodatkowych wymaga zastosowania tabeli pierwszeństwa zagrożeń.
Przesuń tabelę w poziomie, aby zobaczyć wszystkie kolumny.
| Grupa pakowania | Temperatura zapłonu | Temperatura początku wrzenia |
|---|---|---|
| I | bez odrębnego progu w tej tabeli | nie wyższa niż 35°C |
| II | niższa niż 23°C | wyższa niż 35°C |
| III | co najmniej 23°C i nie wyższa niż 60°C | wyższa niż 35°C |
Najważniejszy wniosekWartość początku wrzenia ma kluczowe znaczenie dla grupy I. Nie wolno zatem opisywać grupy I po prostu jako „cieczy o najniższej temperaturze zapłonu”.
Jeżeli ciecz ma również zagrożenie trujące, żrące albo inne zagrożenie dodatkowe, porównuje się grupę wynikającą z palności z grupą dla zagrożenia dodatkowego, a następnie stosuje tabelę pierwszeństwa w 2.1.3.10.
Nie wszystkie pozycje klasy 3 mają grupę pakowania ustalaną wyłącznie powyższą tabelą; pozycje wymienione z nazwy, przedmioty i materiały odczulone mogą mieć własne przypisania i przepisy.
Grupa pakowania wpływa na wiele dalszych decyzji, ale nie pozwala samodzielnie wywnioskować kategorii transportowej, limitu LQ, kodu tunelowego, numeru rozpoznawczego zagrożenia ani kodu cysterny. Te informacje odczytuje się z konkretnego wiersza tabeli A i wszystkich wskazanych przepisów szczególnych.
Lepkość może zmienić sposób traktowania określonych farb, emalii, lakierów, klejów i podobnych mieszanin, ale tylko po spełnieniu szczegółowych kryteriów badawczych. Potoczne stwierdzenie „produkt jest gęsty” nie jest podstawą zwolnienia.
Najważniejszy wniosekPierwszy mechanizm z ADR 2.2.3.1.4 pozwala zaliczyć określone lepkie ciecze o temperaturze zapłonu poniżej 23°C do grupy pakowania III.
Drugi mechanizm z 2.2.3.1.5.1 dotyczy lepkich cieczy o temperaturze zapłonu od 23°C do 60°C.
Materiał nie może być trujący, żrący ani zagrażający środowisku, musi spełniać limit zawartości nitrocelulozy, być pakowany w naczynia do 450 litrów, dać mniej niż 3% oddzielonego rozpuszczalnika i osiągnąć wymagany czas wypływu przez dyszę 6 mm: co najmniej 60 sekund albo co najmniej 40 sekund, gdy zawiera nie więcej niż 60% materiałów klasy 3.
Dopiero spełnienie całego zestawu warunków pozwala uznać, że materiał nie podlega ADR.
Punkt 2.2.3.1.5.2 przewiduje jeszcze węższy wariant dla cieczy lepkich stwarzających również zagrożenie dla środowiska.
Gdy spełniają pozostałe kryteria 2.2.3.1.5.1 i są przewożone w wymaganych opakowaniach, w ilości nie większej niż 5 litrów w opakowaniu pojedynczym lub wewnętrznym, nie podlegają pozostałym przepisom ADR.
To nie jest ogólna zasada dla każdej farby oznaczonej piktogramem środowiskowym.
Klasa 3 obejmuje pozycje wymienione z nazwy, pozycje grupowe oraz pozycje ogólne i i.n.o. Najpierw należy szukać pozycji najbardziej szczegółowej, która opisuje rzeczywisty materiał i jego właściwości.
Przykładem jest UN 1203 BENZYNA. Nazwa handlowa nie może zastąpić prawidłowej nazwy przewozowej.
UN 1263 obejmuje określone farby i materiały pokrewne do farb, ale właściwy wiersz zależy od parametrów i przypisanej grupy.
Dla alkoholi, ketonów, estrów lub produktów naftowych istnieją pozycje grupowe, które mogą być właściwsze niż ogólna pozycja i.n.o.
UN 1993 MATERIAŁ ZAPALNY CIEKŁY I.N.O. stosuje się dopiero wtedy, gdy zasady klasyfikacji prowadzą do tej pozycji; nie jest kodem na każdy nieznany rozpuszczalnik lub odpad.
Najważniejszy wniosekW tabeli A działu 3.2 jeden numer UN może występować w kilku wierszach, ponieważ różne grupy pakowania, prężność pary, lepkość albo przepisy szczególne prowadzą do innych warunków pakowania i przewozu.
Po wyborze pozycji należy czytać poziomo wszystkie kolumny, nie tylko numer UN, klasę i grupę pakowania.
Wymagania dotyczące LQ, EQ, instrukcji pakowania, cysterny, kategorii transportowej, tunelu, przepisów operacyjnych i numeru rozpoznawczego zagrożenia są przypisane do wiersza, nie do całej klasy 3.
W przypadku mieszaniny lub odpadu potrzebna jest również prawidłowa nazwa techniczna, jeżeli wymaga jej przepis szczególny 274 lub inny właściwy przepis. Nazwa techniczna nie może być nazwą handlową. Powinna identyfikować składniki, które w największym stopniu odpowiadają za zagrożenie, zgodnie z regułami ADR 3.1.2.8.

Wymagania spotykają się na styku produkcji, magazynu, pakowania i wydania przesyłki.
Nalepka na opakowaniu, duża nalepka na kontenerze lub cysternie oraz pomarańczowa tablica pełnią różne funkcje. Nie należy ich łączyć w jedną poradę „naklej znak klasy 3”.
Przesuń tabelę w poziomie, aby zobaczyć wszystkie kolumny.
| Pytanie kontrolne | Dlaczego ma znaczenie | Dowód w firmie |
|---|---|---|
| Czy jest to sztuka przesyłki? | Numer UN i nalepki wynikają z 5.2 oraz kolumn tabeli A. | Zatwierdzony wzór oznakowania opakowania i zapis kontroli. |
| Czy użyto opakowania zbiorczego? | Widoczność oznaczeń decyduje o potrzebie znaku i powtórzenia nalepek oraz numerów UN. | Zdjęcie gotowego opakowania zbiorczego przed wydaniem. |
| Czy przewóz odbywa się w kontenerze lub cysternie? | Duże nalepki i znaki stosuje się według 5.3.1, a układ zależy od jednostki i zawartości. | Schemat oznakowania odpowiadający konkretnemu wierszowi tabeli A. |
| Czy wymagana jest tablica z numerami? | Numery na tablicy nie wynikają z samego faktu, że to klasa 3. | Numer rozpoznawczy zagrożenia z kolumny 20 i numer UN z właściwej pozycji. |
Najważniejszy wniosekSztuki przesyłki klasy 3 co do zasady otrzymują nalepkę wzoru nr 3 oraz numer UN poprzedzony literami „UN”, ale zagrożenia dodatkowe mogą wymagać kolejnych nalepek. Znak materiału zagrażającego środowisku, strzałki kierunkowe, znak opakowania zbiorczego i inne oznaczenia stosuje się tylko wtedy, gdy spełnione są ich własne przesłanki.
Podstawowa sekwencja w dokumencie powstaje z danych konkretnej pozycji. Klasa 3 nie ma jednego wspólnego kodu tunelowego, jednej kategorii transportowej ani jednego limitu ilościowego.
Najważniejszy wniosekDokument przewozowy powinien zawierać informacje wymagane przez 5.4.1, w tym numer UN, prawidłową nazwę przewozową, numery wzorów nalepek wskazane dla pozycji i grupę pakowania, jeżeli została przypisana.
Kod ograniczeń przewozu przez tunele podaje się na warunkach określonych w ADR; nie wolno automatycznie wpisywać „(D/E)” dla każdej cieczy zapalnej.
W tabeli A kod może być inny, może rozróżniać przewóz w cysternie i inny przewóz, a w określonym przypadku informacja może nie być wymagana, gdy z góry wiadomo, że trasa nie prowadzi przez tunel objęty ograniczeniami.
Kategoria transportowa w kolumnie 15 służy między innymi do stosowania 1.1.3.6. Często spotykane pozycje grupy II lub III mogą mieć typowe przypisania, lecz zagrożenia dodatkowe, przepisy szczególne i konkretny wiersz mogą prowadzić do innego wyniku.
Dlatego nie należy publikować reguły „grupa II = 333 litry, grupa III = 1000 litrów” jako właściwej dla całej klasy 3. W przewozie kilku towarów stosuje się obliczenie według kategorii i jednostek z 1.1.3.6.3–1.1.3.6.4.
Znaczenie numerów na tablicach wyjaśnia opracowanie: kody ADR i numery UN.
Limity LQ i kody EQ również znajdują się w osobnych kolumnach tabeli A. Nie wszystkie ciecze klasy 3 mogą być przewożone w tej samej ilości ograniczonej, a spełnienie limitu zawartości opakowania wewnętrznego nie kończy kontroli konstrukcji opakowania, masy brutto, oznakowania i pozostałych przepisów działu 3.4 lub 3.5.
Dobre praktyki zakładowe mogą wykraczać poza ADR, ale strona prawna nie powinna przedstawiać każdej praktyki PPOŻ lub ATEX jako uniwersalnego wymagania przewozowego klasy 3.
Najważniejszy wniosekADR 7.5.10 wymaga dobrego połączenia elektrycznego pomiędzy podwoziem pojazdu a ziemią przed napełnianiem lub opróżnianiem cystern przewożących określone gazy, ciecze o temperaturze zapłonu nie wyższej niż 60°C lub UN 1361 w określonych warunkach.
Wyposażenie nieiskrzące, wentylacja magazynu, strefy zagrożenia wybuchem i ochrona przeciwpożarowa mogą wynikać z innych przepisów lub oceny ryzyka zakładu.
Należy je koordynować z ADR, ale nie wolno bez podstawy wpisywać ich jako jednakowego wyposażenia każdego pojazdu z materiałem klasy 3.
Przed wysyłką firma powinna sprawdzić szczelność i zgodność opakowań, brak pozostałości na zewnętrznej powierzchni, prawidłowe zamknięcie, oznakowanie, dokument, zabezpieczenie przed przemieszczeniem, zakazy ładowania razem oraz wymagania dla pojazdu i kierowcy. Lista kontroli powinna odwoływać się do zatwierdzonych danych konkretnego produktu, a nie tylko do czerwonej nalepki z płomieniem.
Najczęstsze problemy nie wynikają z braku znajomości symbolu płomienia, lecz z niekontrolowanej zmiany składu, dostawcy, receptury, opakowania albo sposobu wysyłki.
Ustal skład, stężenia, metody i wyniki badań, stan fizyczny oraz przewidywaną temperaturę podczas przewozu.
Zastosuj 2.1.3, 2.2.3 oraz tabelę A; oceń zagrożenia dodatkowe i przepisy szczególne.
Połącz pozycję UN z opakowaniem, ilością, oznakowaniem, dokumentem i sposobem przewozu.
Ponów ocenę po zmianie receptury, dostawcy, stężenia, opakowania, temperatury lub strumienia odpadu.
Najważniejszy wniosekDowód klasyfikacji powinien być dostępny osobom wystawiającym dokumenty i przygotowującym przesyłkę. Sama karta charakterystyki jest ważnym źródłem, ale jej sekcja 14 może być nieaktualna, oparta na innym składzie albo nie obejmować odpadu powstałego w procesie. Wątpliwości trzeba rozwiązać przed nadaniem, a nie przez kopiowanie numeru UN z poprzedniej wysyłki.
Treść tej strony została zbudowana na podstawie ADR 2025, w szczególności 1.2.1, 2.1.3, 2.2.3, 2.3.3, tabeli A działu 3.2, 3.1.2.8, części 5 oraz 7.5.10. Nie zastępuje ona klasyfikacji konkretnego produktu.
Dla wiarygodności należy przy każdym przyszłym przykładzie pokazywać dane wejściowe, właściwy wiersz tabeli A i zakres zastosowanego przepisu, zamiast wyprowadzać wymagania z samej nazwy klasy.
Pełny podział zagrożeń i zasady przypisania przedstawiają klasy ADR.
Dobór i rozmieszczenie elementów wizualnych omawia poradnik: oznaczenia ADR.
Warunki uproszczeń i pozostałe obowiązki wyjaśnia poradnik: mały ADR.
Odrębne scenariusze i limity omawia poradnik: ile paliwa można przewozić bez ADR.
Opisz działalność, role w przewozie i rodzaje towarów. Zakres wsparcia można ustalić dopiero po rozpoznaniu konkretnej operacji.